Znaczniki

Język HTML składa się z tzw. znaczników (tagów). Każdy znacznik języka ma specyficzne i określone znaczenie. Przeglądarka internetowa po napotkaniu takiego obiektu odpowiednio go interpretuje.
Wszystkie znaczniki objęte są nawiasami trójkątnymi. Oto jak one wyglądają:
=>  <html> – znacznik dokumentu HTML
=>  <head> – znacznik nagłówka dokumentu
=>  <body> – znacznik ciała dokumentu
=>  <b> – znacznik pogrubienia tekstu
=>    <p > – znacznik nowego akapitu
=>    <a> – znacznik hiperłącza
=>    <br> – znacznik przejścia do nowej linii
=>  itd.
Większość znaczników otwiera się i zamyka, a więc jakby obejmują one jakąś partię tekstu. Zamknięcie znacznika polega na umieszczeniu przed jego nazwą (ale po otwierającym nawiasie trójkątnym) slasha. Oto przykład:
=>  < /html > – znacznik zamykający dokument HTML
=>   < /head> – znacznik zamykający nagłówek dokumentu
=>  < /body> – znacznik zamykający ciało dokumentu
=>   < /b> – znacznik kończący blok pogrubionego tekstu
=>   </p>—znacznik kończący akapit
=>  itp.

Np.:
<b>Ten tekst będzie pogrubiony.</b> Ten już nie.

Jednak nie wszystkie znaczniki się zamyka (np. znacznik <br>), a niektóre można zamykać, ale nie trzeba (np. <p>).
Znaczniki można w sobie zagnieżdżać, tzn. tekst objęty jedną parą znaczników (otwierającym i zamykającym) objąć jeszcze inną parą lub w jego wnętrzu wykorzystać znaczniki, których się nie zamyka.

Oto przykład:
<b>To jest pogrubione, <u>a to jest jeszcze podkreślone</u></b>
lub
<p>Pierwsza linia <br>

Druga linia</p>